... την ονειρεύεσαι.
Πέρασα από το Blois την άνοιξη του 2011.
Μαγικό.
Γαλήνιο.
Στη μέση της κοιλάδας του Λίγηρα.
Με το άγαλμα της έφιππης Ζαν ντ' Αρκ σε περίοπτη θέση ψηλά στο λόφο του.
Και τον ποταμό Λίγηρα να γαργαλάει τους πρόποδες.
Σ΄ ένα μήνα, δε, θα έχει κι άλλη μια ατραξιόν. Κι επειδή δεν θα μπορέσω να 'κυνηγήσω' τη δεσποινίδα της αφίσας, ... την ονειρεύομαι.
Έγραψα πριν λίγο στο twitter:
Είμαι σίγουρος ότι βγήκε παράταιρο. Γιατί το κακό μ' αυτό το μέσο είναι πως δεν μπορείς να εξηγήσεις τη διαδρομή που σε οδήγησε σε μια διαπίστωση.
Ας πω μια μικρή ιστορία λοιπόν, πριν κάνω αυτή τη σύνδεση.
Στο έργο του Ταρκόφσκι "Αντρέι Ρουμπλιώφ" που είναι μια τρίωρη 'περιήγηση' στη μεσαιωνική Ρωσία παρακολουθεί κανείς μέσα από τα μάτια του γνωστότερου Ρώσου αγιογράφου, την ζωή που υποτίθεται πως διαμόρφωσε την σκέψη και την τέχνη του.
Ένα απ' αυτά τα περιστατικά είναι η ιστορία ενός νέου που φτιάχνει μια γιγάντια καμπάνα. Σημειωτέον η τέχνη της καμπάνας ήταν μυστική κι ο πατέρας (;) του νέου είχε πεθάνει πριν κατά τα φαινόμενα προλάβει να του πει το μυστικό. Όμως ο νεαρός, με σιγουριά και πάθος, με σχεδόν αυταρχική αυτοπεποίθηση πείθει τους πάντες ότι μπορεί ν' αναλάβει το έργο και στοιχίζει γύρω του μια στρατιά από εργάτες που δουλεύουν ακούραστα να φτιάξουν το καλούπι που θα χυθεί η μεγάλη καμπάνα.
Και τελικά το καταφέρνει. Το καταφέρνουν.
Και τότε ακολουθεί μια απροσδόκητη σκηνή: ο νεαρός καταρρέει κι αναδύεται σε κλάμματα ομολογώντας πως δεν γνώριζε το μυστικό της κατασκευής. Το ανακάλυψε φτιάχνοντας την.
Μετά από δυό χρόνια αναλύσεων κι αναζήτησεις λύσεων, έχουμε φτάσει πια σε οριστικό αδιέξοδο.
Δεν υπάρχει τίποτα που να μας δίνει την παραμικρή ένδειξη εξόδου από την κρίση. Τίποτα που μπορούμε να σκεφτούμε, να θυμηθούμε, να μιμηθούμε. Είμαστε στο σημείο μηδέν. Γυμνοί. Ταπεινωμένοι. Αλληλοκατηγορούμενοι. Τρεπόμενοι σε φυγή: στο εξωτερικό ή στο φαντασιακό, στο βολικό ή στο βολεψιακό.
Δρόμος μπρος δεν υπάρχει. Ας προσανατολιζόμαστε λοιπόν να τον εφεύρουμε. Πως; Δεν ξέρω. Θα σας πω όταν τελειώσει.
Μ' εντυπωσιάζει αυτό το γράφημα! Τη χειρότερη άποψη για το ευρώ φαίνεται πως την είχαμε τη στιγμή που επωφελούμασταν τα μέγιστα απ' αυτό και που ο απόηχος των Ολυμπιακών του 2004 ήταν φρέσκος ακόμα.
Μ' εντυπωσιάζει επίσης γιατί τώρα, στην ομολογουμένως χειρότερη στιγμή της κρίσης που περνάμε, οι έχοντες θετική άποψη φαίνεται ν' αυξάνουν το ποσοστό τους. Είναι μήπως μια ένδειξη μεταμέλειας; Κάτι του τύπου "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα;"
Ο βασικός λόγος που την έφτιαξα είναι για να δω τα σύνολα. Δεν καταλαβαίνω τι είναι τα συνεισπραττόμενα. Υποπτεύομαι ότι είναι ποινές και προσαυξήσεις. Αν είναι έτσι, μιλάμε για 17 δις οφειλές, με κάποιες να καλύπτουν πάνω από 20ετία (άκου Τράπεζα Κρήτης! Πέρασαν ολόκληρες γενιές από τότε που φαλήρισε). Κοινώς, σιγά μην εισπραχθούν.
Αν θες να κάνεις κάτι ηρωϊκό αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, δείξε αισιοδοξία. Εγώ δεν τα καταφέρνω. Για να 'μαι ειλικρινής, όχι απλά δεν τα καταφέρνω αλλά έχω προεξοφλήσει την καταστροφή. Οπότε δεν είναι το αν θα πτωχεύσουμε που μ' απασχολεί, αλλά το πως.Γιατί είναι βέβαιο ότι με την πτώχευση θα έρθει κι η έξοδος από την ευρωζώνη. Κι ακριβώς εκεί είναι το θέμα.Όχι για την τεράστια ζημιά κι ανακατανομή εισοδημάτων που αυτό θα σημάνει (είπαμε είμαι απαισιόδοξος, και τα έχω προεξοφλήσει αυτά) αλλά γιατί θα δώσει ακόμα ένα σωσίβιο στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα μας.
Πως;
Ανοίγοντας το δρόμο προς την εκτύπωση χρήματος.
Επειδή για τους κάτω των 30 αυτό μπορεί ν' ακούγεται κινέζικο, θυμίζω ότι ήταν μια προσφιλής τακτική των κυβερνήσεων μας του παρελθόντος: δώσε αυξήσεις στο δημόσιο, δημιούργησε έλλειμα, τύπωσε χρήμα για να το καλύψεις, αύξησε τον πληθωρισμό, τράβα μετά μια υποτίμηση για να έρθεις στα ίσα σου, που όμως με τις εισαγωγές 3πλάσιες από τις εξαγωγές ξανα-αυξάνεται ο πληθωρισμός και μετά άντε πάλι αυξήσεις για να καλυφθεί η απώλεια αγοραστικής δύναμης, άντε πάλι τύπωμα χρήματος, άντε πάλι υποτιμήσεις ... και το σύστημα καλά κρατεί. Κι επιβιώνει όπως επιβίωσε μετά το 1821, χωρίς να φτάνει ποτέ το μαχαίρι στο κόκκαλο. Και το χειρότερο, χωρίς να διαλύεται η εθνική φαντασίωση που θα επέτρεπε να το αντιληφθούμε. Και να διαιωνίζεται η μυθολογία του κατατρεγμένου λαού που όλοι τον φθονούν και τον υπονομεύουν.
Πως σπάει αυτός ο κύκλος; Δεν έχω ιδέα. Κι αν γράφω αυτό το ποστ είναι μπας κι έχει κανένας αλλός και με φωτίσει...
Πάνω από 1% θα είναι η συνεισφορά του τουρισμού φέτος στο ΑΕΠ της χώρας δείγμα της καλής πορείας που καταγράφει το ελληνικό τουριστικό προϊόν, το οποίο θυμίζει ημέρες του 2007, όταν οι τουριστικές αφίξεις έφτασαν τα 16,5 εκατομμύρια και τα έσοδα ανήλθαν στα 11,3 δισ. ευρώ (ΤτΕ).
Δηλαδή με ΑΕΠ στα 230 δις, το 1% του τουρισμού είναι 2,3 δις. Τα έσοδα όμως ήταν 11,3 δις. Δηλαδή 5 φορές παραπάνω! Μήπως ξεχάσατε κανένα ψηφίο στο ποσοστό;
This preternatural love of rules, almost for their own sake, punctuates German finance as it does German life. As it happens, a story had just broken that a division of a German insurance company called Munich Re, back in June 2007, or just before the crash, had sponsored a party for its best producers that offered not just chicken dinners and nearest-to-the-pin golf competitions but a blowout with prostitutes in a public bath. In finance, high or low, this sort of thing is of course not unusual. What was striking was how organized the German event was. The company tied white and yellow and red armbands to the prostitutes to indicate which ones were available to which men. After each sexual encounter the prostitute received a stamp on her arm, to indicate how often she had been used. The Germans didn’t want just hookers: they wanted hookers with rules.
Απλά άπαιχτο!
Ένα λέω: φανταστείτε να περαστούν οι ελληνικές ταινίες του 50 και του 60!
το PowerPoint προξενεί στην ελβετική οικονομία ζημιές ύψους 2,1 δισ. ελβετικών φράγκων ετησίως! Το ποσό προκύπτει από τον εξής απλό υπολογισμό: από τα 4,1 εκατ. εργαζόμενους της Ελβετίας, το 11% κατ’ ελάχιστον (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι φοιτητές) παρακολουθεί σε τακτική βάση, π.χ. δις εβδομαδιαίως, παρουσιάσεις με PowerPoint. Αν υποθέσουμε ότι σε αυτές τις συσκέψεις παρίστανται κάθε φορά περίπου 10 άτομα ανά επιχείρηση (αριθμός που προφανώς θα είναι πολύ μεγαλύτερος σε οργανισμούς όπως ο Στρατός και σε πολυεθνικές εταιρείες όπως η Novartis και η ABB) και αν επιπλέον θεωρήσουμε (πολύ συντηρητικά…) ότι το 85% των παρισταμένων κρίνει πως χάνει το χρόνο του σε αυτή τη διαδικασία, τότε με βάση τις μέσες ωριαίες αποδοχές των Ελβετών (56,30 φράγκα), το όλο κόστος ανέρχεται στα 2,1 δισ.
Είναι μπροστά οι άνθρωποι! Κι άκουσα ότι υπάρχει μια φράξια μέσα στο κόμμα που ζητάει ίσες αποστάσεις κι από το keynote :P
